Een dag voordat ik met chemobehandelingen startte, werd een informatief gesprek ingepland met een verpleegkundige. De verpleegkundige had ook iemand in opleiding bij zich. We werden naar een hokje gebracht, net buiten de afdeling waar de chemo wordt toegediend. De dame in kwestie was zenuwachtig en oogde onzeker. Ze schraapte de hele tijd haar keel en zei achter iedere zin ‘ja’.

Op de vraag of ik een verwijzing voor een haarstuk wilde, zei ik nee. Ik wist heel zeker dat ik geen pruik wilde dragen. Voor wie zou ik dat doen? Als mijn haar zou uitvallen, dan zou ik voor de buitenwereld een pruik dragen, dat zou voor mij niets aan mijn situatie veranderen. Voor mij voelde het goed om te accepteren dat de situatie zo is zoals ‘ie is. Haar of geen haar. Later zou ik van andere dames lezen, die wel een pruik hadden aangeschaft, dat ze deze weinig zouden gebruiken, simpelweg omdat het dragen van een pruik in een periode van chemo enorm oncomfortabel is.

Dan een vraag over hoofdhuidkoeling, of ik dat wilde? Ook nee. Vervolgens rekende ze voor dat de kans dat mijn haar uit zou vallen zou dalen van 90% naar 63%. En heb ik toch ja gezegd. Als ik toen had geweten, hoe belastend en pijnlijk het in de praktijk zou blijken te zijn, dan zou ik zeker bij mijn nee gebleven zijn.

Een lijstje met alle mogelijke bijwerkingen van chemo werd voorgelezen. Mijn hoofd kon dat helemaal niet aan, ik kon deze informatie niet verwerken en ik checkte uit. Vervolgens gingen we naar huis met een informatiemap waar al deze bijwerkingen gelukkig ook instonden, kon ik het lekker nog even op m’n gemakje nalezen en een telefoonnummer dat ik kan bellen in geval van nood.

Hoe anders was het geweest als de dame in kwestie verbinding met mij had gemaakt en de vraag had gesteld wat mij bezighoudt? Hoe het met me gaat.. Om even een kijkje te nemen op de chemo afdeling en uit te leggen hoe e.e.a. in zijn werk gaat? Alles is beter dan lijstjes op te lezen vanachter een scherm.